Suskunluğun ötekileştirdi seni ve sen her sustuğunda yazgısı ayaklarına dolanmış bir adamın çıkınından acımtırak masallar düşer!

“Hayal ikliminden,

isimleri sözlere sığdırılamayan

ve yüreklerinde kalem yarası

ne dervişler gelip geçti. “

Bu bir şiir yarası sevgili!

Tedavisi tırnaklar arasına hapsolmuş “umut” kelimelerinde saklı.

Benim yalın cümlelerim olmadı ve hiçbir cümlem menzile kanamadan varmadı! Misal bu ya; sevmek dediğinde hiçbir dolaylı yorgunluk incitmedi yüreğimi! Sevgili, oysa ben bir tutam maviye hapsettim bütün renkleri! Gece mavi… güneş mavi… ay mavi…

“Hergün binbir çocuk doğuran arsız bir kadın şu geçimsiz yüreğim, memelerinden kekremsi bir gerçek akar.

“Düşün sevgili,

düş’ün ne varsa kaybolmuşlar kitabından

ruhlarını terketmiş tüm bedenleri…

Onlar ki bir daha gelesi olmadılar

Hürriyet dediğin nedir sevgili

Etler arasına terkedilmiş

Bir ruhun kurtuluşundan başka?”

Ah bu deniz; saklarken mahreminde gözyaşlarını, Ölümünü bir sen gördün martıların… Gözlerin düğümlüyor boğazını, dilinden rüzgar çalıyor ve söyleyeceğin her cümle yarım kalıyor! Korkarım senden bilecekler bütün şairi meçhul ölümleri.

Farket sevgili ; bu yalnızlık hiçbir kitaba sığmayacak kadar büyük

“Bu bir şiir yarası sevgili! Tedavisi tırnaklar arasına hapsolmuş “umut” kelimelerinde saklı. “

Kadir ÜNAL

Bunun nesi zor kardeşim diyebilirsiniz…

Kendini tanımıyor musun diyebilirsiniz… ve dahasını da diyebilirsiniz.

İnsan en son kendini tanıyor oysa!

Bu öyle bir hal ki, ben yağmurlu bir havada hep hüzünlenirim ya da bir deniz kenarında iyot

kokusu almak beni hep uzaklara atar demek gibi değil!

Hiç duymadığınız bir acının karşısında yada tatmadığınız sevincin sonunda ne gibi bir tavır

takınacağınızı nasıl bilebilirsiniz ki?

Usta bir haberci bizim hayat dediğimiz gazetenin sayfalarına haber atıyor!

ilk sizin gözlerinize,belleğinize düşüyor…

kimi zaman ilk ve tek okuyan siz oluyorsunuz…

kimi zaman kulaktan kulağa geziyor haberiniz.

Her okur kendinden bir parça katarak yorum sunuyor ve siz yeni bir haberin satır aralarında hangi

duruşu edineceğinizin muhasebesini yapıyorsunuz!

şifrelenmiş felç,
bazen bir yarasayım ben
gün ışığına düşmüş kadar aptal…
bazen kaplumbağanın sırtında,
aceleci bir yolcu…
şimdilik sadece susuyorum!
yarın konuşmak adına,ağır ama ayık bir yürekle…

kendini yazmak… kendini kandırmadan ki;

kendini kandırmak bir başkasını kandırmaktan çok kolaydır!

Şimdi yeleğimi giyme zamanı! Rüzğarı koklama zamanı…

Yağmur yağmadan kapatmalıyım çatıdaki delikleri…

şöyle bir kaç dost edinmeliyim vefa bozasının tadına varmış… O düştüğünde ben kanamalı,

fırtınamda kuytu bir liman olmalı.

Dediğim vakit buldum;

konuşurken dilim olacak,yoklukta varım olacak… kavgada silahım,barışta kanadım olacak.
Kadir ÜNAL

Yalnızlığını alıp ta git

Bir

Dem tut

Rüzgârın ıslığına

Bilirim korkarsın

Sen karanlıkta sevmekten

Belki

Bir

Gün

Bir şeytan uçurtmasının kuyruğunda

Mavi boyanmış

Deniz kabukları getiririm sana

“Hazan makamından

Bir güfte düşer

An olur…”

…yorgun bir homurtuyla uyandı şehir,

Sokaklar efkar artığı…

______________________________

Sevgilim,

Gözündeki karadan mı sürdün geceye…

Ve deniz,

En az senin kadar aç…

Bu akşam sevilmeye.

Sevilmek ki;

Kutsal bir ağıttı!

Ve kaç beden eskitmiş,

Asırlardır söylenir…

Dilinden yüreğine yol bulan…

Hele bir salın gel,

Rüzğarın sesi karışır

Kavakların zillerine…

Usta bir rakkas gibi titretir yapraklarını.

Yeniden yazar kalem

Ve evvelinde

Yazmamış kadar aç…

Bir aşk şiirine.

ÇOCUKTUM

sen çocuktun,

çocuktuk…

ele verirdi dizlerindeki yaralar!

yüzünde ki bayram tadı…

çocuktum…

bütün göremeyenler ebeydi

yada bütün ebeler kör…

uğur böceğini uçurmak içindi,

ilk yalanım…

”uç,uç böcek annen sana neler almış”

oysa ne annesini tanırım

nede görmüşlüğüm vardır babasını.

sonradan öğrendim

leblebinin tadına varmak için

leğen eskitmek gerektiğini…

gazozu içmekten korkmazdım

taki filiz akın’ı köhne bir sinemanın

çarşaftan uydurma sahnesinde

bayılmış bulana dek!

sonrası malum evcilik;

tamam ben babayım filiz anne

diğerleri…

sahi diğerleri?

dönüp hatırlayamadım bir anda!

sahi kimdiler?

KADİR ÜNAL

Ağır ve keskin bir koku, benden evvel koridordan geçmiş ve az ileride

güneş yüzü görmemiş karanlık bir odada vucuda bürünmüştü!

Köşede ki masanın üzerinde bitmek üzere olan bir mum kırık bir camdan sızan

rüzğara inat yanmaya devam ediyordu. Acıtan bir inilti beni banyonun kapısına

doğru çekiştirdi! o güne kadar hiç hissetmediğim bir ürperti kaplamıştı içimi

kapı aralıktı ve  her saniye şiddetleniyordu iniltiler!.. bir adam elinde bir badana

fırçasıyla kahkahalar atarak çıktı banyodan, ona neyin bu kadar keyif verdiğini, banyonun

soğuk zemininde yatan ve titreyen o çocuğu gördüğümde anlamıştım… ve artık öğrenmiştim ki;

”badana fırçası” bir banyo gerecidir… hortumdan fışkıran soğuk suyun altında bir adamın 

kimsesizliğinive çaresizliğini yıkamak için şarttır bunlar…

…beklemek

tanıdığım kişilerin ayak seslerini ve ritimlerini ezberlemiştim… kim geliyor ”korku ya da sevinç”

bilirdim!

gözlerim hep kapıdaydı…hafızamda kalan geçmiş zamana ait insanlar ise silinmeye yüz tutmuş ve

silinmesin diye büyük çaba sarfettiğim halde hiç gelmediler. bense yarım bir cümle gibi

tamamlanmayı ve cümlenin sonunda bir sevinç vurgusu olmayı bekledim. Yok’lar kelimesi

değişebilirdi mesala şu an yoklar denilebilir di… ama

ya hiç’lik?

sahi bundan bir umut doğarmıydı.

…şu kadar yıl…bu kadar ay…bir o kadar gün… hatırlamıyorum birini mi bekliyordum… yok hayır,

 kimse yok…

hiç olmadı…

olmayanı beklemekte ne olaki?

16 nisan 2008

Kadir Ünal

Yazları susuz ve kurak, kışları kurtların korkusundan hep evde geçer!.. iki dağın arasında uzun uzadıya gülümser geçmişe. Hani biri sizin oraların neyi meshur diye sorsa kaymakam karşılama ha birde kaymakam uğurlama törenleri diyesim geliyor… işlek bir caddede ki otobüs durağında bekleyen yolcu kadar beklemez ilçede kaymakam.

eriğini kapan karganın peşinde 3 km kosan sonrada her nasılsa eriği kargadan geri almayı başaran “zor oldu ama değdi erikte kosulacak gibi varmış” diyen Afife ninenin.(laf aramızda babannem olurlar kendileri) Pazara giderken erkeklerin önüne geçmek olmaz diye; dur şu adamda geçsin ondan sonra geceyim… dur buda geçsin diye köprü başında sırasını bekleyen ve pazardan birşey alamadan dönen Pazar ninenin. ilçeye inen domuzların tüm patateslerini yediği ve ahalice pusatlanmak gerek deyip silaha sarılan manav hüseyin”in ilçesi. elma şekerinin ilk geldiği günden dizlerimde düşüpte kanatmaların acısı, annemin bayramda gelen misafire ikram edilsin diye aldığı bayram şekerini üç gün evvelden bitirmelerin utangaçlığı…çamurlu misketlerim, seytan uçurtmam… tek ali”yi ve ayşe”yi bilirdik top tutup ip atladıklarında! sonra büyüklüğümüz geldi ve aldı tüm oyunlarımızı elimizden. torbasında demirden gerçekler getirdi! ne kurtlar indi bir daha ilçeye ne manav hüseyin”in patateslerine tenezzül etti domuzlar. yürek sarsıntıları kaldı elimizde ayrılığın… hiçbir rasathane çıkıpta ölçmedi değerini, hayatımızda ki hasarın. bir vakit sıkışıp kaldığında gögsümüz ; bir nefes yarabbi dediğimizde bildik ki bir şey kalmış köşede biz hiçbir şey kalmamış çocukluğumuzdan derken… HALA NEFES ALMAK NE GÜZEL.

_________________

Kadir ÜNAL

Ankara Sivas arası ekpres bir anı kaldı aklımda…
Birde yosun yeşili o trenin sesi,
Hala tırmalar kulaklarımı!

Hatırlıyorumda,
Susmak herşeydi o vakit…
Daha sütten bile kesilmemişti ayrılık,
Hatta bir bardak çay içimi kadar önceydi.

Susmak herşeydi
Ve herşey susmaktan ibaretti!

Dilimde ardına sarfedilmiş bir ah,
Elimde mendil arası verdiğin ölene dek yalanlarınla…
Kalakalmışken,
İçimi titreten bir rüzgar sonrası oturdu
Kompartman görevlisinin yerini,
Yanım diye gösterdiği kadın!

MERHABA! ..
Demiştim,oysa ne zor söylemiştim!
Görsen tanırsın hani birçok şahsı vardır da kendilerinin,
Kendisi bir şahıs etmez henüz!
…tamam…tamam, görmesende tanırsın!

Dün sen görmeden tüm masalları kaldırdım raftan,
Bir seni almadım içlerinden…
Bir seni almak istemedim!
Ağırdın bana taşıyamazdım.

Kulağıma gelmişti komşu kompartmanlar kaçağı,
Birkaç mutlu başlanğıçlar selamı!
Merak ediyorum sarfederlermiydi onca kelimeyi,
Bilseler di sadece bir elmayı bölüşmekten ibaretti
Bütün ekspres sevileri?

Şimdi bir parça yosun sürdüm sensizliğin kuzeyine,
Bir avuç su…
Bütün seni bıraktım,
Bütün sevgiyi…
Bir kilitli kapının ardında.

Belki kavuşmak kavlinden bir şiir daha yazacak olursam…
Söz seni şiirime almayacağım.

Kadir Ünal